Klassiekers om te janken

Als je last hebt van een gebroken hart, een baaldag op werk hebt of gewoon verdrietig bent, luister je misschien naar de tranentrekkers van Lewis Capaldi, John Mayer of Sam Smith, maar minder snel naar Haydn, Bach of Beethoven. En dat is eeuwig zonde; op klassieke muziek kun je namelijk ook heerlijk zwelgen, huilen of je onder je dekens verstoppen. We willen je geen verdriet aanpraten natuurlijk, maar zie deze klassieke zwelg-muziek als een steuntje in de rug. Dan kun je er daarna weer met frisse moed tegenaan!

Bach – Komm süßer Tod

De titel zegt het misschien al: ‘Komm süßer Tod’ ofwel ‘Kom, zoete Dood’ van Bach, is een muziekstuk waarin iemand verlangt naar de dood. Je kan je afvragen of het stuk niet meer draait om berusting dan om verdriet, maar echt vrolijk word je er niet van. Bach zelf vond het vooruitzicht van de dood in ieder geval niet angstaanjagend. Het stuk is geschreven bij een gedicht van een onbekende dichter, waarin deze vraagt of ‘ie alsjeblieft mag sterven. Een strofe van het gedicht luidt: “Come lead me to peace, because I am weary of the world, o come! I wait for you.” Niet per se geschikt voor feestjes en partijen dus. #gezelligheid

Tchaikovsky – Zesde Symphony

Verboden liefde in the pocket? Daar kon Pjotr IlyichTchaikovsky over meepraten. Tchaikovsky was homoseksueel en de omschrijving van zijn verliefdheid op allerhande mannen is hartverscheurend: “My God, what an angelic creature and how I long to be his slave, his plaything, his property.” In Rusland was homoseksualiteit destijds (al) niet populair en het feit dat Tchaikovsky interesse toonde in de zoon van zijn zus, Vladimir Davidov, hielp niet mee. De finale van Tchaikovsky’s Zesde Symfonie is volgens kenners doordrenkt van wanhoop, woede en eenzaamheid. Oordeel zelf.

Barber – Adagio for Strings

Zit je nog lekker onder je dekentje? Als je wilt met een goed glas wijn of een beker warme melk in de hand en een langzaam dovende kaars op de achtergrond. Mooi. Het enige dat dan nog ontbreekt is Adagio for Strings. Barbers stuk wordt vaak ten gehore gebracht op verdrietige aangelegenheden zoals crematies en begrafenissen. Waar de triestheid van het stuk vandaan komt? Barber is opgegroeid met een overdaad aan alcohol en de daarbij behorende depressie. Uit brieven die hij gedurende zijn leven schreef, blijkt dat hij vooral moeite had met zichzelf: hij paste niet in het hedendaagse (football-spelende) manbeeld, worstelde met zijn seksualiteit en probeerde zijn melancholie te allen tijde te verbergen. Gelukkig is muziek dan een uitlaatklep.

Schubert – Zwanenzang

Schubert was een geliefd componist. Hij had last van geldzorgen, omdat het destijds lastig schipperen was tussen zijn bestaan als zelfstandig musicus en een vaste betrekking. Toch is dat niet per se iets om verdrietig over te zijn, zou je denken. Toch klinkt in zijn werken een unieke melancholie, die je best als droevig kan ervaren. ‘Schwanengesang’ is de liedbundel van zijn laatste 14 liederen, na zijn dood uitgegeven door vaste uitgever Haslinger. ‘Zwanenzang’ is geen onbekende term; het is het laatste wat iemand doet voor hij of zij vertrekt of overlijdt. Dat deed Schubert op 31-jarige leeftijd, omdat hij vermoedelijk al een aantal jaar leed aan syfilis.

Toe aan iets vrolijkers?

Als de tranen op zijn, hebben we gelukkig nog genoeg positiviteit om je muzikaal op te beuren of om even lekker te ontspannen. Nog niet uitgehuild? Pak je doos tissues erbij en luister naar de playlist!