De Regendruppelprelude

Het is 1838. Samen met geliefde George Sand vertrekt Chopin vanwege zijn gezondheid naar het warme Mallorca. Het moest een zonnig verblijf worden, maar na een aantal dagen slaat het weer compleet om. Het regent, is kil en koud en zijn ziekte verergert.

Ondanks de tegenslagen, is deze periode kenmerkend voor Chopin: hij componeert een van zijn mooiste en bekendste werken. Wanneer hij één van zijn preludes aan George Sand laat horen, meent ze de voortdurende regendruppels te herkennen. Ze vergelijkt het herhalende notenpatroon met het tikken van de regen, die de eindeloze buien verklanken. Een bizarre vergelijking volgens Chopin. Hoe kon zijn geliefde denken dat zijn muziekstuk een imitatie was? Muziek stond volgens Chopin op zichzelf en kon ook enkel naar zichzelf verwijzen. De anekdote van Sand inspireerde dirigent Hans von Bülow om de bijnaam te geven aan een van de vierentwintig preludes uit de cyclus opus 28. Hiermee is het stuk voorgoed de Regendruppelprelude.

Iemand die als sinds jongs af aan geinspireerd is door het diverse emotionele landschap van Chopin’s 24 Préludes is de Amerikaanse pianist Eric Lu. In 2015 werd hij laureaat van de International Chopin Piano Competition, één van de jongste laureaten ooit in deze wedstrijd. Luister hier zijn versie van Op. 28: No. 15 in D-Flat Major: