De jongen en zijn gitaar

De 22-jarige Thibaut Garcia kreeg zijn liefde voor de klassieke gitaar al van huis uit mee: zijn Spaanse vader is amateur-gitarist en zijn Franse moeder luistert graag naar gitaarmuziek. De musicus uit Toulouse won op zijn veertiende al zijn eerste concours. Sindsdien tourt hij de hele wereld over en speelt hij de sterren van de hemel in Noord- en Zuid-Amerika, Azië én Europa. Op 22 september trad hij op in het Concertgebouw Amsterdam én wij waren erbij!

Door: Rosa Lee Szarzynski

De Kleine Zaal is voornamelijk gevuld met 50-plussers. In het publiek zien we enkele conservatoriumstudenten en gezinnen met jonge kinderen. Om stipt 20:15 uur gaan de fluwelen gordijnen dicht en betreedt Thibaut onder luid applaus het podium. Zelfverzekerd neemt hij plaats in de stoel met zijn gitaar, waarmee hij ons vanavond zal verrassen. Net als de rest van de zaal is hij gehuld in nette kleding. Hij draagt een blauw pak met een wit overhemd. Hij is er duidelijk klaar voor en wij ook. Thibaut stemt nog even zijn gitaar en het concert begint.

‘t Is Bach wat de klok slaat

De avond is opgebouwd uit twee delen. Voor de pauze staat het concert volledig in het teken van Bach. De eerste composities zijn van Agustín Barrios en Alexandre Tansman, die zich lieten inspireren door Bach. Vervolgens speelt Thibaut muziek van de meester zelf. Hij begint voorzichtig aan het eerste stuk ‘La Catedral’ van Barrios. De componist woonde in de buurt van een kathedraal en dat hoor je in de compositie terug: de klokken weerklinken. De warme zuidelijke tonen vullen voorzichtig de zaal. Af en toe is er een artistieke aarzeling om de klanken ruimte te geven. Thibaut gaat volledig op in het stuk: zijn hoofd beweegt de hele avond ritmisch mee. Na elk nummer neemt hij staand het applaus in ontvangst, waarna hij weer rustig gaat zitten om gedreven verder te spelen. Zodra hij ‘Jesus bleibet meine Freude’ en de ‘Chaconne’ van Bach speelt, klinkt zijn spel levendiger dan in het begin en zie je hoe toegewijd Thibaut is. De snelle loopjes gaan hem uiterst goed af en ook als de stukken meer beheerst en rustiger zijn, is het een vloeiend geheel. Na het eerste deel volgt een luid applaus. Pauze. De dienbladen met koffie, appelsap, jus en water staan al klaar.

Een moderne twist

Na de pauze gaat Thibaut verder met ‘Moment Musical’ van zijn goede vriend Vincent Jockin. Na het applaus vanwege de lieflijke compositie is het de eerste keer dat Thibaut echt even de tijd maakt voor een persoonlijke anekdote. “Vincent weet niet dat ik zijn compositie vandaag in het Concertgebouw speel. Ik denk dat hij morgen heel blij is als ik vertel dat jullie zijn stuk hebben gehoord,” glimlacht hij. Het arrangement van ‘Asturias’ van Isaac Albéniz dat daarop volgt, staat dichtbij de versie voor piano. Verschillende slagtechnieken wisselen elkaar af en de diverse klankeffecten maken het spannend en mysterieus. Het fijne is dat de jonge gitarist al de hele avond ieder nummer kort introduceert, inclusief handgebaren, zodat het voor het publiek goed te volgen is. Zo vertelt hij dat ‘El testament d’Amèlia’ van Miguel Llobet gaat over een meisje dat haar testament opmaakt. Iedereen in haar omgeving wordt overladen met waardevolle bezittingen, behalve haar moeder. Die vraagt: “En ik dan?”. Het meisje antwoordt: “Jij krijgt mijn man, want ik weet van jullie liefdesaffaire.” Thibaut heeft de lachers op zijn hand. Tijdens het kalme nummer wiegt iedereen mee op de melodie. Het tweede Catalaanse slaapliedje ‘El Noi de la Mare’ is eveneens heel rustig, met herhalende melodielijnen. Dat maakt het prettig om naar te luisteren.

De afsluiter van de avond

Tot slot volgt ‘Cuatro Estaciones Porteñas’ (de vier seizoenen) van tangocomponist Astor Piazzolla. Zeer aandachtig leeft Thibaut zich weer in. De jonge musicus maakt van de spanningsopbouw in het stuk dankbaar gebruik door er nog een laatste, aangedikte beweging in te gooien waarin hij een klap op zijn gitaar geeft. Een daverend applaus volgt. Hij neemt zijn bloemen in ontvangst en bedankt het publiek. Hij vertelt dat dit zijn eerste keer is in Amsterdam en hoe overdonderd hij is. “Incredible” vindt hij de sfeer. Daarna verdwijnt hij achter de coulisse, waarna hij nog twee keer terugkomt. De charmante man speelt nog een klassieke tango en een chanson. Het gemak waarmee hij speelt en de rust die hij uitstraalt, is fijn om naar te kijken. Dat zorgt ervoor dat we met een ontspannen en tevreden gevoel het Concertgebouw verlaten.

Heeft de gitaar ook jouw interesse gewerkt? Op 10 november speelt Roberto Aussel Weiss, Piazzolla en Moscardini en op 16 maart 2019 treedt het SoloDuo op: een van de beste gitaarduo’s ooit.